Ζάρακες Εύβοιας notiaevia@gmail.com

   

Ποίημα του Γιώργου Καριώτη για τη Λίμνη του Δύστου

πανίδα Λίμνη Δύστου

Η ΛΙΜΝΗ ΤΟΥ ΔΥΣΤΟΥ

 

Η λίμνη ζούσε για αιώνες αμέριμνη

                                             προστατευμένη νόμιζε

έπαιζε με τα καλλίφωνα πτηνά, χάιδευε τα νωχελικά ψάρια

τάιζε με το στήθος της τις καλαμιές

μάθαινε κολύμπι στους άσπιλους κύκνους

φιλοξενούσε τους κουρασμένους περαστικούς πελαργούς

το νερό της πότιζε τα χωράφια

                                               για νάχουν καλές σοδειές.

 

Λαμπύριζε στις προκλήσεις του ήλιου

όταν αυτός ανέτειλε πάνω στο άρμα του Φαέθωντα

καλωσόριζε τους ρομαντικούς επισκέπτες

που απολάμβαναν μαζί της τα φωτογενή ηλιοβασιλέματα.

 

Νηφάλια και ειρηνικά ζούσε, ώσπου την πολιόρκησαν

                                          οι αυτόκλητοι προστάτες της.

 

Πήραν το νερό της για να φτιάξουν τσιμέντα

να χτίσουν τις αχόρταγες πόλεις τους

καταβρόχθισαν τα ψάρια της

σκότωσαν τα καλλίφωνα πτηνά

έσπειραν κάλυκες στις όχθες της

έπνιξαν τους κύκνους

έκαναν έξωση στους πελαργούς

μαζί και στα μωρά που έφερναν κάθε χρόνο.

Οι καλαμιές μόνο της έμειναν

                                           της άκληρης πια μάνας.

 

Να τις κάψουμε κι αυτές’!

Αναφώνησαν οι πολιορκητές.

Το δώρο του Προμηθέα στους ανθρώπους

-για το οποίο τόσο υπέφερε-

έγινε το όπλο για την άλωση της λίμνης

τη λεηλασία των θησαυρών της

τον αφανισμό των λιγοστών πια κατοίκων της.

 

Τα υπόλοιπα, θα τα ξεχάσει η ιστορία

που θα γράψουν, όπως πάντα, οι πορθητές.

Όπως ξεχνιούνται τα όνειρα.

 

 

 


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΙΩΤΗΣΓιώργος Καριώτης 20/10/14


 

Είσοδος Συντακτών